Was ist los? 950 Jahre Cronenberg Schnückskes Freizeit
Klatsch & Tratsch Kirchen Unternehmen Vereine Star
t
Schnueckskesecke in Cronenberg

 

De Blo-estadt


Cru-embreg het ne Ho-eptstadt
dat es de Blo-estadt,
die no i-enem Mann genannt
de als Gustav Blau bekannkt.

De Blo-e wor vör Hongert Johren
sozial, wo de Arbi-eder noch völl ärmer woren,
do kom em en denn Senn:
"Bo-e denn Lüüden doch en vernönfteg Obdach hen!"

No Vu-ehwenkel on Somborn dann
dät he et met nem Päädsgespann,
hi-el Matre-al van manchem afgeri-etenem Bo-e,
doch de Gustav Blo-e wor werklech schlo-e.

Gebo-et wu-eten för "sinne Stadt"
Sesti-en Hüüser, die en der Tat
denn Arbi-edern en Tehi-emen gewen,
wo se ehr Lewen ku-enen lewen.

Bonnenfeilerstrote Nommer Twölf
de Blo-e wonden do selws
met denn Peitern onger i-enem Daak,
sin Aansi-en wor gu-et, doch niemols schwaak.

No Johren trock de Gustav Blo-e no Hamburg an de Waterkankt,
Ewald Neuhaus nohm dann de Hüüser en sing Hangk,
he dät sech wal doför entressieren
äwer ko-em gät reparieren.

Met nem Marcedes fuhr he de Hüüser aan,
hat seilen Schuhe, doför Blotschen aan.
em Auto op der Strote kassierden he de Peite en,
su gät hat de Wei-elt noch nit gesen.

De Nö-es dät su arm wie Kerkenmus,
hat Gei-eId wie Heu en sinnem Huus,
et log en allen Hötten en sinnem Dengen,
wo he storw, wor et sugar en der Bibel te fengen.

De Blo-estadt het de mi-esten Lüüt,
mi-e wie et en ganz Cru-embreg göt,
wohnen dont de I-enen op jener Sit
on op dem Markes Dri-esch schlopen de Angeren bes en de Ewegki-et.

Die Markus-Wiese, ne Aanlog met dem Namen,
em Volksmonk : "Markes Dri-esch " för de Cru-embreger all tesamen ,
dat es de Kerkhoff seit Generatiu-enen
wo begrawen wi-ed en Särgen on en Urnen.

Ne Stadt ohne Börgermi-ester
wör arg kau-elt, wör arg düster,
för de Blo-estädter domols gu-et bekankt,
wu-ed de Noltes Mäx als "Börgermi-ester" genannt.

Dat Huus vam Günter Langensiepen,
mer kann et i-enfach nit begriepen,
hat si-ewen Törm an der Tahl
send entöscher weg: "Es war einmal".

Kikt mer dem Huus noch rop,
fengt mer en gru-eten Kopp
vam Ki-eser Friedrich, de het Nü-enonnüngzeg Daag regiert,
do newer en Kopp vam Adler, der de Blo-estadt ziert.

1902 su-el ne Wi-etschaft en denn Nö-ebo-e,
de Cru-embreger Wi-ete met denn Paschtüren woren schlo-e,
"pietätlos", makten se dem Huusher klor,

weil genü-ewer de Kerkhoff wör.

Die wiet kieken wellen ku-emen nit te kott,
uut Langensiepens U-elerschfenster sent se denn Kohlenpott,
dat Si-ewengeberge, de E-ifel nit nur alleng,
u-ech denn Rhin met dem Kölner Dom send te sen.

I-e wie de Blo-estadt hat sinnen Namen
gow et do ne Cholera-Baracke för de Kranken, för de Armen.
Öm 1850, su sti-eht et schwatt op witt
wor för Cru-embreg ne ganze schlemme Tiet.

Die Baracke, die et do gow
stong op der lenken Sit, kot vör der Korw.
Op dem Fundament koom späder dann
för de Blo-estädter ne Peckbahn.

"Pickverein Waldfreunde", en Namen wie mer hü-et,
mancher Pecker wu-ed do ge-ihrt,
dann koom en Ömtog bes no der Friedensi-eke met Pääd on Wagen
ne Freud för de Aulen on de Blagen.

Su gong dat jedes Johr
en Hahneköppen noch op de Hüppe wor,
dann wu-ed et geselleg met drenken on met eten,
dat sag ech hie, öm de Erennereng nit te vergeten.

Nix wor netter wie de Gesellegki-et,
ko-em ne Technik makten sech do bri-et.
Ongefähr Achtzeg Johr het de Vere-in bestangen
bes se 1980 send engegangen.


Wat hatten de Blo-estädter früher ne lange Schli-enbahn,
ü-ewer de Strote gong dat bes se komen en der Kolfert aan,
wo se onbesorgt gefahren send,
meut hüt noch erlewen su manches Kenk.

De Kle-ingarenaanlag met Blu-emen on Gemü-es,
Pergolen, Weekenenghüüsker on nettes Gekrös,
Arbet on Hölpe op Gegense-itegki-et,
am Owend set mer: Prost! Met Freud on Fröhlechki-et.

Wo de Lektresche noch fuhr no Everfeil on op et Soleg aan,
mu-essen de Blo-estädter ent Dorp no der Strotenbahn.
Hüt gi-et dat uut der Blo-estadt met dem Stadtexpress
weil de Menschen keng Tiet mi-e hant, denn die lewen em Stress.

Vör wennegen Johrern trock en de Blo-estadt
en i-ener Fabrek en Flu-ehmatt,
dadraan hät früher Nömmes gedä-et
dat se do et Krom tem verku-epen hätten hen gebrä-et.

Do fengt mer noch su rechteg nett,
van vör Hongert Johren en staatzes Bett.
Wie mag dat denn Lüüden do gewesen sin?
Jo, sun Gedanken kom mer dobie en den Senn.

Dann beimelt an der Wangk en Beld van nem EngeIschen,
donewer en frommen Spru-ek am BengeIschen,
am angern Eng es de Kamer bau-el komplett
met nem Lienekasten on nem Kengerbett.

En der Hötte stong en Nä-etseimer met witter Emaille,
op dem Desch en Röcksken för ne schlanke Talje,
do henger en Grammophon
on en au-el Radio met gu-edem Ton.

Bü-eker die gont Kilo wies,
mols send se gu-et, mols send se gries,
van Mensch, Dier, Politik, Natur hant se dodren geschri-ewen,
hätten de Schriftsteller e-is geglaut do te li-egen?

Su tribbelt mer röm, süt alles en der aulen Fabrek
tem Diel send de Konden met dem Pries tefri-eden on hant Glöck.
Sun masse Krom wat manch i-ener te Hi-emen hat,
göt et nu te geilen en der Blo-estadt, op dem Au-eltrüschermatt.

Wenn de Gustav Blo-e nu wösst,
dat sin Namen noch geläufeg es,
dodraan hät he secher früher nie gedä-et
ech glöw, he hät sing gru-ete Freud.

12. Juli 2000
Edwin Markert

 

zurück