Was ist los? 950 Jahre Cronenberg Schnückskes Freizeit
Klatsch & Tratsch Gutes tun Kirchen
Unternehmen Vereine Start
© 2000 by WINDOW ComputerNutzerhaus
Schnueckskesecke in Cronenberg

Lüüt, die hie gewont hant

Em Johr 1841 kom no Everfeil de i-eschte Iserbahn,
de Everfeiler frauten sech dodran.
En der Tiet gow et keng Ze-iteng noch en Radio
de Lüüt, die informi-erten sech nur i-enfach su.
Su kom durch Tu-efall dann
dat Ereignes am hengerschten Subbrech aan.
En Aulen frogten dann, he hat en schleit Gehü-er,
"wievöll Pääd send dann dovör?"

Am Cru-enenfeil, dat loten önk sagen,
do li-epen vir röm, wo vir woren noch Blagen.
Ech erenner mech noch gu-et dodraan,
an dat Ze-itengsbüdschen vam Puckel-Johann.
He ki-ek durch dat Rüttschen, wor frönklech förJeden,
bes op de Blagen, die dätten en taggen, on he dät se fegen.

Ömmes uut Cru-embreg wu-ed krank
he schow sing Krankhi-et nit op de lange Bank,
su mu-eß de Dokter flott bi de Bahn
he holp em, satt u-ech ne Spritze aan.
All Hölpe het nit gebatt
de arm Dö-ewel bli-ew krank on ärgerten sech schwatt.
De Dokter dät sin Bestes, he gow wat he gewen ku-en
on ü-ewerleit wat he söss noch don kü-en.
"No Everfeil ent Krankenhus", dät he dann sagen,
on bestault en Krankenwagen.
De Döktersch do ongen en der Stadt
verstongen en nit met sinnem Cru-embreger Platt
on saiten: "Diesen Patienten verstehen wir so schwer,
es muß unbedingt ein Dolmetscher her!"


Durch usser Dorp fuhr johrelang de Strotenbahn,
dobie wor ne bärschtrege Schaffnerin, die gong draan!
Die kom met denn Lüüden en der Bahn gu-et tereite,
se kassierden dat Fahrgei-eld, gong dobie nit Pleite.
Schwatt fahren gow et bi ehr nit,
wecker dat dät, denn schmi-et se ruht on hatt en quitt.
De Fahrer wossen wat dat för Eng wohr,
on komen met dem Fahrplan klor.
Se gow dat Affahrtsti-echen
stau-elt am Cruenenfeil, em Dorpe on am Lenkshus de Wi-eken,
domet de Strotenbahn
u-ech pönktlech kom an der Endstatiu-en aan.
Dösse Schaffnerin wor Nömmes fremd,
on Jeder de se uut dösser Ti-et noch kennt
wi-et, wecker dat wor met dem Elan,
de erennert sech an dat "Emma van der Bahn".

. Owen op dem Hahnerberg
do gow et en "Gaststätte zur Tankstelle August Zollenberg".
Ki-ek mer sech do wiet öm

de Zollenberg wor op sing Aat de Grötzte röm on töm.
He li-et sech u-ech aldes ärgern, vir hant dat gewoßt
on ri-epen hengerm her:
"Januar, Februar, März, April, Mai, Juni, Juli, August!"

Am Hohlensche-idt, dat es en kli-enen Hoff
dat Krenzler's Ida wonden sin ganzes Lewen do dropp.
Met fofti-en Johren stong et alt am Fallhamer denn ganzen Dag
et arbi-en wie söß dat keng Frau makt.
En Motorrad met Beiwagen hat et u-ech
dät sech domet döckes dodurch.

Et Ida wor de i-erschte Motorradfahrerin uut ganz Woppertal
dat makten et bekankt bau-el ü-ewerall
doch i-ent, dat woren sinne Sorgen,
dat Motorrad es em Kri-eg vam Millitär engetrocken woren.

Wo en denn fofzeger Johren de Plastik-Lloyd kom op,
do fraut sech dat Ida rieseg dropp
et gohlt sech dat Auto on wor nit te schö-e,
kot öm fuhr et freudeg domet ent Allgäu.
En Erlebnis wor dat för eng uut dem Bergeschen Langk
sun herrlech Gebirge hat et en Natur noch nit gekankt.
De Berg, die gefielen em su gu-et
bes op i-emol do kri-eg et doch de Wut
wo de Kü-eh op der Strote aankomen, et wor ne ganze Meute,
et Ida vertau-elt dat su: "Eng Ku-eh schof do met dem decken Arsch mech met minnem

Lloyd en de Greute!"

Vör gu-et 60 Johren trock et ner Gräfin
op denn Hahnerberg nom Welhelmreng.
Mer merkten ehr de Herkonft aan
wör frönklech ewes för Jedermann.
Se wor nit bestatt, hat u-ech keng Blagen
on wecker wu-el ku-en ehr gät sagen.
Se wonden nit en i-enem Schlot oder i-ener Burg,
nee, se wonden en i-enem aulen Iserbahnwagen, em Welhelmreng ganz hengen durch.
Manch Jöhrken het se do gewont,
van den Nobern wu-ed se met Dank belonnt,
weil se en Bu-em vör der städtischen Säg' gerett
dat fongen u-ech de Hahnerberger su rechteg nett.
Wecker dat ganze Spell van domols noch nit wi-et,
da kann jo e-is dohen gon on kieken wo de Bu-em medden op dem Bögersti-eg sti-eht.

Töscher der Nizza on dem Böntgens Hamer do en der grü-enen Au
wonden der "Kattenfreter" met sinner Frau.
He li-ep röm, fong ü-ewerall de Katten en,
dät se schläten, doch dat durft Nömmes sen.
Su wor dat do bi denn en der Nizza vör fofzeg Johren
wo u-ech die angeren Lüüt noch all arm on schmeitreg woren.

Bergesch Nizza em Gelpetal,
do es et herrlech wie Anno dazumal.
1870 wu-ed do en Ida geboren
et lewten do met sinnen Brü-edern Fritz on Adolf su völle Johren.
On wenn Ömmes gään spazieren gi-et
de fengt dat Eng, wo hüt de gru-ete Schorensti-en noch sti-eht.
Dat Ida wor su menschenschö-e
et bli-ew mi-est te Hiemen, et arbi-en em Husse, drömheröm on em Heu.
Doch i-emol, do wor et em doch arg
on dä-et: "Gonn doch e-is rop nom Hahnerberg."
Su gong et dann u-ech dohen,
öm de gru-ete Wei-elt te sen.
Tu-efälleg kom do ne Postkutsche her,
et Ida hat en Erlebnis, ku-en vör lauter Staunen nit mihr.
Dann trock et en de Nizza wi-er retour
on vertauelt sinnen Brü-edern, dat op dem Hahnerberg ne Postkutsche fuhr.

. Bekankt em Gelpetal
wor der Jöckers Ernst em Zillertal.
MancheLlüüt hatten met denn Knoken quahlen
de Jöcker nohm dann de Eierschalen
domet fong he aan te studieren
öm gät Gu-edes uut te probieren.
Su es em no dem i-eschten Wei-eltkri-eg gelongen
on het en gu-et Meddel erfongen,
dat Meddel makten en bekankt
gong röm en Stadt on Langk.
"Jöckers Lebenskalk", su hedden dat, on holp denn kranken Knoken
on het de Lüüt gesongt wären loten.
Uut Eierschalen wu-ed nu dann:
Hi-eleng för Jedermann.

On wat mer vam Busch Jul noch wi-et,
wie mer do tu-e noch sti-et,
dat stemmt wie dat Angere, ganz genau
dat wi-ed ech van sinner Dauter, dat es ne nette Frau.
De Busch Jul wor Bri-efdräger hie bi usserer Post
brä-et de Bri-efe van Süd, West, Nord on Ost;
kom tweimol am Dag,
des Morges on am Nommendag.
Em Kri-eg do wor he ne besongersch gu-ede Si-el,
do brä-et he, wenn nüreg, am Owend noch en aller I-el,
en Brief van nem Saldoten för sing Frau
dat wi-ed dem Jul sing Dauter noch ganz genau.
He sä-itt domols: "Domet die Frau van dem Mann
dösse Nait besser schlopen kann!"

Van su allerhank Lüüden wu-ed gekallt, ech meng dat wor toll
egal wo drü-ewer, et spelt gar keng Roll.
Sallen vir us hüt freuen dat et se gegewen het,
ob et späder noch e-is sun Lüüt göt?
Dröm loten vir se hüt noch e-is em Gi-est bi us lewen
bes wer i-enes Dags denn do Owen et Hänken gewen.

Edwin Markert
September 1995

 

zurück